Big BossMetal Gear Solid V: The Phantom Pain ... ik denk dat bijna elke gamer zoals wij wachtte op het laatste werk van de grote meester Hideo Kojima ("meester" want, laten we eerlijk zijn, na 20 jaar succes in de gamewereld verdient het om als zodanig te worden gedefinieerd) even veel besproken als verontrust, vanwege het laatste verleden dat we inmiddels allemaal kennen tussen Konami en Kojima.

Het verhaal begint goed, met een proloog op de niveaus van een Oscar-genomineerd filmisch meesterwerk, maar dit gaat later allemaal verloren, gezien de uitgestrektheid (misschien te veel) van de open wereld die niet bepaald vol is met inhoud of plaatsen die echt de moeite waard zijn een bezoek waard, zo niet vanwege de grafische schoonheid van Afghanistan.

Grafisch is de titel uitstekend, met een vrij gedetailleerde textuurdichtheid, zelfs in de Xbox One- en Ps4-versies; het Afghaanse landschap is heel getrouw gereproduceerd, met woestijnomgevingen waar je niet een paar keer even wilt stoppen om het uitzicht te bewonderen vanuit het zadel van je trouwe D-paard. Explosies en visuele effecten zoals stof en rook zijn zorgvuldig nagebootst; wat de audiosector betreft, het is goed gedaan, maar blinkt niet uit. Er moet een aparte bespreking worden gemaakt voor de soundtracks, zoals altijd het vermelden waard, met liedjes die je doen huiveren vanaf het allereerste moment van de game.

Afghanistan is nog nooit zo mooi geweest ...De missies ontbreken zeker niet, maar enkele van de belangrijkste vallen op in termen van plot en wendingen; wat de secundaire betreft, ze lijken vaak op elkaar (redding door gijzelaars, mijnvernietiging en gepantserde vernietiging…). Een voordeel zijn de verschillende keuzemogelijkheden om ze uit te voeren, van de meest ongebreidelde aanval tot het geluid van gepantserde voertuigen, wandelaars en luchtbombardementen, tot de beste stealth, tot opnamen van CQC en kalmerende middelen, zelfs als de AI van onze vijanden veel Soms heeft het ons dermate te wensen overgelaten dat het ons in staat stelt vaak massa's lijken te creëren door ze de een na de ander in een enkele positie te lokken zonder ook maar het minste alarm te veroorzaken. Interessant is het idee om tactische veranderingen door te voeren, zelfs in de kleding van de vijandelijke troepen, gebaseerd op de speelstijl die gebruikt zal worden tijdens je operaties, bijvoorbeeld als je te vaak probeert je vijanden uit te schakelen door alleen en uitsluitend schoten te gebruiken. naar het hoofd, dan zul je op dat punt hoogstwaarschijnlijk tegen meer gepantserde soldaten moeten aanlopen en een helm dragen die je niet langer zal toelaten om ze onmiddellijk te "headshotten". Je hebt een enorm assortiment aan wapens met en zonder accessoires, maar het is jammer vanwege de zeer beperkte mogelijkheid om ze aan te passen, omdat je moet kiezen tussen vooraf gedefinieerde en niet-aanpasbare modellen.

Big Boss is nuDe personages zijn bijna allemaal begiftigd met een goed charisma, zoals degene die later de antagonist zal zijn van onze geliefde Big Boss… Skullface. Zoals we al zeiden, lijkt alles goed te beginnen: een goede proloog, "mysterieuze" vijanden die onze baas achterna zitten, maar dan ... PUFF! tijdens het spel zul je niet worden geconfronteerd met een echte baasgevecht (misschien kan een botsing bijna als zodanig worden gedefinieerd) in tegenstelling tot alle oude titels in de serie. Wat het einde betreft, het slaagt er echter zeker in om enige emotie te geven, zij het gematigd, gezien het bewijs dat het tijdens de ontwikkeling onvolledig bleef. Samenvattend, Metal Gear Solid V The Phantom Pain is zeker een goede titel die de serie in ieder geval op een meer dan waardige manier afsluit; Het is echter jammer dat men niet bij het wonder kan schreeuwen, zoals bijna altijd is gebeurd bij zijn voorgangers.

De recensie van Metal Gear Solid Online volgt binnenkort, in de tussentijd laat ik jullie achter met een trailer over het nieuwste wapenfeit van onze lieve Big Boss in een mix van herinneringen en melancholie.