Konami keert terug naar de schijnwerpers, dit keer met Contra: Rogue Corps, nieuw hoofdstuk van een van de meest representatieve sagen van de Japanse reus.
Technisch gezien blikt het spel minstens een paar generaties terug, met texturen en veelhoekige patronen die erg arm zijn aan details. Om een ​​deel van een grafische sector niet precies bij de tijd te passen, denken we een goede verlichtingssector en een zeer stabiele framesnelheid, zelfs in de meest geagiteerde situaties.
Wat betreft de gameplay, de discussie is heel anders. Rekening houdend met het feit dat we in de 2019 zitten, heeft het ontwikkelingsteam ervoor gekozen om de klassieke gamemechanica die typisch is voor de franchise grotendeels te verlaten en van dit Contra een twin stick shooter met isometrische weergave van bovenaf.

Sommige contactpunten met het verleden zijn echter gebleven en bevinden zich voornamelijk in een vrij hoge moeilijkheidsgraad hoewel helaas slecht gekalibreerd. Om de historische spelformule een beetje te moderniseren, heeft het team er goed aan gedacht een kleine rolcomponent in te voegen, voornamelijk gericht op de aanpassing en upgrade van wapens en uitrusting waarover we beschikken. Let goed op de gezondheidsbalk, omdat deze niet automatisch regenereert en de medi-kits zeer spaarzaam uit het spel worden geleverd. Een andere nieuwe functie van de productie ligt dan in de camera, die niet altijd in staat is om de actie op het scherm te volgen. Er zijn veel vuurwapens beschikbaar, maar hun gevoel is erg speels, in beide varianten. De kunstmatige intelligentie van de vijanden blijkt erg fluctuerend, en met routines vaak onvoldoende om de speler in moeilijkheden te brengen.

Het aanwezige baasgevecht is dan weinig geïnspireerd en wordt meestal overwonnen door steeds dezelfde acties te herhalen. Niet alle vijanden die het spel op je gooit, maar je kunt doden met vuurwapens: voor sommigen zul je in feite een soort "frontale vrijlating" moeten gebruiken om de vijand te verdoven, in de lucht te gooien en te doden met een krachtige fysieke aanval. Alsof het grote aantal vijanden die het spel naar je gooit niet voldoende is, om de ervaring van dit Contra nog frustrerender te maken, denken we aan de beschikbare tijdslimiet om elk niveau te voltooien (ongeveer twintig minuten), waarna de missie is verlopen het zal falen en zal zichzelf opnieuw moeten beginnen. Het ontwerp van de niveaus is vrij vlak en niet erg geïnspireerd, en het zware hergebruik van sommige elementen heeft tot gevolg dat veel instellingen uiteindelijk erg op elkaar lijken.

De reactie op de opdrachten is ook erg slecht, en dit is vooral merkbaar wanneer we gedwongen worden om de springknop te gebruiken. Het verhaal dat voor dit vervolg is opgezet, is nogal triviaal en duidelijk en leidt zelfs steeds vaker tot situaties in afval en dialogen. De artistieke richting en het ontwerp van de monsters overtuigen niet, waardoor ze plat en echt ongeïnspireerd zijn.

In coöperatie daarentegen is het spel leuk, maar de gebreken zijn veel en zodanig dat zelfs in dit geval de ervaring sterk wordt aangetast. Helaas met Contra: Rogue Corps slaagt Konami er niet in de franchise in de huidige generatie consoles te brengen: hoewel het ontwikkelingsteam niettemin heeft geprobeerd het moderner te maken in de gameplay, verpesten de hierboven vermelde defecten de ultieme game-ervaring onherstelbaar. Als je een fan bent van de saga, doe jezelf dan een plezier en haal de verzameling met de oude hoofdstukken terug, want dit Rogue Corps heeft niets van de Contra die waren, zo niet de glorieuze naam.

Reacties

antwoorden