6 april 1917: twee Britse soldaten gestationeerd in het noorden van Frankrijk worden opgeroepen door dehet hoge commando om een ​​vitale missie uit te voeren: de zelfmoordopmars van een geallieerd bataljon tegen de Duitse linies voorkomen. Het luchtonderzoek bevestigt dat de krokussen een strategische terugtocht hebben uitgevoerd om duizenden Britse soldaten te vangen en te decimeren met zware artillerie-schoten. Nu de telefoonlijnen zijn afgesloten, is het aan de jonge corporals Blake (Dean-Charles Chapman) en Schoefild (George MacKay) met de hand bestellingen afleveren die bloedbad zullen voorkomen. Het lijkt misschien op een Call of Duty-macguffin, maar het zijn de openingswoorden van nieuwe film van Sam Mendes, de veelgeprezen regisseur van American Beauty en de laatste twee James Bonds. Na een timide poging in 2005, de discrete Jarhead, keert Mendes terug om zijn hand uit te proberen in de oorlogsbioscoop, verhuisd van de Perzische Golf naar de Franse loopgraven op het hoogtepunt van de Eerste Wereldoorlog.

Het resultaat is 1917 of een van de meest sensationele filmische ervaringen van de afgelopen jaren. Elk aspect van deze reconstructie wordt gedetailleerd behandeld, elke scène heeft impact op de kijker en elk frame heeft iets te vertellen. De registisco-stijl die Mendes heeft gekozen, herinnert aan de techniek van Iñárritu die wordt gezien in Birdman of Revenant, dat wil zeggen de simulatie van een continu sequentieschema voor de duur van de hele film. Mendes gaat zelfs nog verder, zelfs zo dat de camera zich nooit losmaakt van de grond en nooit het vuur van de hoofdrolspelers verplaatst, zelfs niet in scènes waar het veld zich uitstrekt. Het perspectief lijkt bijna de POV van een mockumentary, maar de dynamiek en perfectie van de opnamen geven een ongelooflijk gevoel van identificatie aan de film; alsof we ons allemaal in die vuile en claustrofobe loopgraven bevinden, omringd door ellende en dood.

Roger Deakins 'fotografie (Oscarwinnaar voor Blade Runner 2049) is koud en somber op het juiste punt, maar hij slaagt er ook in om ruimte te vinden voor momenten van warmte en menselijkheid: korte intieme haken tussen de onuitsprekelijke verschrikkingen van oorlog.

De geluidssector is een ander aspect waar de film uitblinkt, of het nu geweren, dubbeldekkers of artillerie-spaties zijn, het geluid van oorlog is oorverdovend en alomtegenwoordig, het geeft geen uitstel aan de soldaten of aan de toeschouwer. Alle officieren die op het scherm verschijnen worden gespeeld door uitstekende Britse acteurs, geweldige uitvoeringen van Colin Firth, Mark Strong en Benedict Cumberbatch, om er maar een paar te noemen. Niet in het minst de hoofdrolspelers, die erin slagen het gevoel van terreur over te brengen en pure onbeduidendheid van twee soldaten die in de hel van het front worden gegooid. Sommige scènes handhaven een niveau van spanning dat lijkt op een horrorfilm, anderen breken het met grappen tussen soldaten die zichzelf laten zien zoals ze zijn: eenvoudige bange jongens.

Helaas heeft de film, ondanks de visuele en correcte oproer, een nogal opvallend probleem: het script is nogal zwak en absoluut overbodig. Wat teruggaat op een grotere vraag die velen hebben begrepen: Amerika heeft de Eerste Wereldoorlog nog niet begrepen. Dit doet niets af aan het ongelooflijke werk dat is verricht om de omgeving, de kostuums en alles wat rond 1917 draait te reconstrueren, maar de noodzaak om een ​​heroïsche missie voor de hoofdrolspelers in te voegen, laat bijna een slechte smaak achter in de mond. Dit is een begrijpelijke impuls, zowel omdat de films een plot nodig hebben als omdat het echt niet gemakkelijk is om de zinloosheid van de loopgravenoorlog aan te pakken.

Maar men kan niet anders dan denken aan de kracht van de beelden van "Ze zullen niet oud worden", de gerestaureerde documentaire van Peter Jackson die scènes toont uit het dagelijkse leven van Britse soldaten. Geen heldendom, alleen mensen die thee van vijf uur bereiden en wachten om te worden gestuurd om te sterven vol schoten. Of zelfs, absurd, tot de bittere ironie van "Blackadder gaat voort" Engelse sit-com met Rowan Atkinson en Hugh Laurie, vrijwel onbekend buiten het Verenigd Koninkrijk.

Wat ontbreekt in 1917 is het sombere besef van hoeveel dit allemaal geen zin had, over hoe het hele conflict een continue cyclus was van jongeren die door machinegeweren werden neergemaaid en weggevaagd door artillerie, aan beide kanten.