Bezorg ons de maan het werd gelanceerd in 2018, na een campagne Kickstarter die een game heel anders beloofde dan het eindresultaat. Ze werden gedwongen het uit de markt te halen en opnieuw te lanceren in oktober 2019, met een nieuw grafisch ontwerp en uiteindelijk met de laatste act van het avontuur.

Voor een keer harde Sci-Fi

We worden geconfronteerd met een grafisch avontuur van derden, waarin we spelen als een dappere astronaut op wie een zeer belangrijke taak weegt. De verhalende achtergrond van Deliver Us the Moon is interessant en het berust op veel meer solide wetenschappelijke grondslagen dan men zou denken. In de nabije toekomst stelt het spel zich een grote ecologische en energiecrisis voor die leidt tot de ineenstorting van de hele mensheid. De maan wordt onthuld als de hoeksteen voor het overleven van de mens. Op de grond in onze satelliet is er inderdaad Helium-3, een helium-isotoop, in veel grotere hoeveelheden dan de aarde. Dit is zeer belangrijk voor het verkrijgen van kernfusieprocessen van het tweede type. Het probleem is natuurlijk om deze energie naar de aarde te transporteren. Hier wordt daarom een ​​op microgolven gebaseerd energieoverdrachtsysteem gebouwd: in essentie wordt energie rechtstreeks op de maan geproduceerd door een gigantische fusiereactor en wordt deze op aarde gekanaliseerd dankzij de zend- en ontvangstparabels.

Lever ons de start van de maan
We hebben geen gezicht, dit pak is onze huid voor het hele avontuur

Op een noodlottige dag komt energie niet langer van de maan. De aarde is in paniek en er wordt zelfs geen reddingsactie geprobeerd. 5 jaar na de black-out zijn jullie de enigen die nog steeds geloven in de mogelijkheid om dingen recht te zetten. En hier krijgt de gametitel, Deliver us the Moon, alle betekenis. Vanaf hier ontwikkelt het verhaal zich met vrij klassieke methoden voor dit soort games: audiolog verspreid over de niveaus, holografische opnamen, teksten, e-mails, terminals en elementen die de spelscenario's bepalen.

Wie laat hun audiologen achter?

Het vertelsysteem werkt: er is een verlangen om te begrijpen wat er in het station is gebeurd en de informatie wordt op de juiste manier genuttigd om die halo van mysterie tot de laatste tralies te houden. Dit wordt gecombineerd met de prachtige sfeer die je inademt vanuit je astronautenkostuum. De omgevingen zijn suggestief op het juiste punt, maar blijven vooral pragmatisch en plausibel. Het wow-effect ontbreekt een beetje, het buitengewone effect dat andere vergelijkbare games hebben omdat ze veel meer tot de verbeelding reiken, maar ik waardeerde echt de meer hard-sci-fi opdruk.

Helaas is de algehele ervaring van Deliver us the Moon het gaat niet verder dan alleen maar aangenaam". De omgevingspuzzels die moeten worden opgelost, reproduceren vaak dezelfde concepten, zijn repetitief en zijn ook heel eenvoudig. De mechanica die beschikbaar is voor de speler, een laserstraal om obstakels te verwijderen en een robot die moet worden bestuurd om ontoegankelijke plaatsen te bereiken, zijn erg onderbenut. De hele ervaring is lineair en uiterst geleid, de exploratiemogelijkheden die de speler overhoudt zijn zeldzaam, als een doel op zich, alleen om enkele doelen te verzamelen en een aantal verborgen verzamelobjecten te verzamelen.

Lever ons de maanlaserpuzzel
De laser / plasmastraal wordt gebruikt om enkele eenvoudige puzzels op te lossen. Geen ruzie.

En we zijn bijna 10 games met Ray Tracing

Een lofpunt voor de Nederlandse ontwikkelaars van Keoken Interactief is de implementatie van de nieuwste grafische Nvidia-technologieën in een indiespel: Ray Tracing en DLSS. Het resultaat is uitstekend, vooral in een spel als dit, met een langzaam tempo en dat de aandacht van de speler op natuurlijke wijze naar de details brengt. De hier geïmplementeerde Ray Tracing zorgt voor realistischere schaduwen en nauwkeurige reflecties op zowel transparante als ondoorzichtige oppervlakken. Het resultaat is uitstekend en wanneer je in het station reist, is het observeren van de buitenkant en het kijken naar je reflecties op het glas van de ruimtestructuur iets magisch en nieuws. Er zijn geen trucs en misleidingen meer nodig om dit effect te bereiken, maar het is allemaal natuurlijk.

Qua prestaties heeft alles natuurlijk een prijs. Op mijn RTX 2060 brengt het spelen in 2560 × 1080 met alles ingeschakeld op het maximum de framerate op 40 fps. Gelukkig implementeert Deliver us the Moon ook DLSS in versie 2.0, een extreem verbeterde versie van opschaling op basis van kunstmatige intelligentie-algoritmen. Ik was positief onder de indruk van de kwaliteit van het uiteindelijke beeld, dat niet te wazig leek, noch dat het teveel kwaliteit verloor. Het enige geïntroduceerde artefact is een spoor naar het personage wanneer hij te snel beweegt, waarschijnlijk vanwege de tijdelijke component van het DLSS-filter.

De prestaties met DLSS in gebalanceerde modus overschrijden ruim 60 fps in de overgrote meerderheid van de spelomgevingen, waardoor iedereen met zelfs de kleinste Nvidia in staat is om Ray Tracing te versnellen om van het spel te genieten zonder het minste compromis in de grafische details. Het enige pijnlijke punt is te vinden in de gebruikte grafische engine: de Unreal Engine. Helaas is met actieve Ray Tracing de constructie van de versnellingsstructuren, de BVH, gekoppeld aan een enkele kern en daarom kunnen degenen die iets oudere processors hebben, zoals mijn Xeon 1650, zich in zijknelpunten bevinden CPU.

Samenvattend en afsluitend, lever ons de maan is een grafisch avontuur opmerkelijk, waarmee je met plezier kunt spelen, maar na de benodigde 4-5 uur om de credits te zien, je zult heel weinig herinneringen in je hebben.